جانی شصت ساله است. او بازنشسته شده اما این موضوع باعث تنبلی او نشده است. در واقع او مردی دلسوز و کمک‌حال است که به هر کسی که نیاز داشته باشد کمک می‌کند: برای همسرش خرید می‌کند، سگ همسایه زیبا را به پیاده‌روی می‌برد و کارهایی از این دست. همه جانی را دوست دارند، اما آیا این دوست داشتن به دلایل درستی است؟ آیا همسرش از این موقعیت سوءاستفاده نمی‌کند (او هنوز کار می‌کند، بنابراین منطقی است که جانی تمام کارهای خانه را انجام دهد)؟ آیا او تحت تأثیر خواسته‌های عذاب‌آور مادر ثروتمندش قرار ندارد؟ مطمئناً همه جانی را «دوست دارند»، اما چه کسی «عاشق» اوست؟ درست است که او با مهربانی‌اش محبوب خانم‌هاست، اما دیگر جذابیتی برای آن‌ها ندارد. به همین دلیل، وقتی دوست وکیل و پرادعایش، آلفونسو، او را سرزنش می‌کند که چرا مانند «هر مرد مسن ایتالیایی دیگر» معشوقه‌های جوان ندارد، جانی که تازه شروع به پرسیدن سوالاتی درباره پیر شدن کرده است، به دنبال برقراری رابطه با زنان می‌رود.

جانی، مردی میان‌سال و بی‌پول که تنها سلاحش شوخ‌طبعی اوست، همراه با مادرش در آپارتمان قدیمی‌شان زندگی می‌کند. بدهی‌ها روزبه‌روز بیشتر می‌شوند، اما اگر جانی بپذیرد که در طول تعطیلات نیمه اوت (فراگوستو) از مادر مدیر ساختمان مراقبت کند، تمام بدهی‌هایش بخشیده خواهد شد.